اینگونه سخن گفتن با مردم روا نباشد آقای استاندار!

به گزارش رامسرنوین، گستاخ یعنی بسیار بی ادب ، پررو ،جسور.عبارتی که مدیریت جدید استانداری مازندران در شورای اداری شهرستان رامسر در واکنش به اعتراضات مردم برخی مناطق روستایی غرب رامسر نسبت به تصفیه خانه فاضلاب رامسر بیان داشته:

 ” اجازه نمی دهم کسی گستاخانه در اجرای بهره برداری تصفیه خانه یک شهر اختلال ایجاد کند “

این نوع اندیشه و کلام احساسی محمد اسلامی استاندار مازندران آن جمله معروف رییس جمهور سابق در سال ۸۸ که از سر غرور ناشی از پیروزی، منتقدین خود را به خس و خاشاک تشبیه کرده بود، بیاد می آورد .جمله ای با هزینه های گزاف برای جمهوری اسلامی چه در سطح داخلی و چه سطح بین‌المللی.

 اجازه نمی دهم “و “کسی ” ، نشانه های اندیشه خودخواهانه یک فرد است نه اندیشه های یک مدیر وآن هم از نوع مرد اول سیاست استان و این،نشانه های بریدن از مردم هست که امامش فرمودند ما خادم این پا برهنه ها هستیم که این گونه نگاه با خدمتگزاری برای مردم از شخصیت های اسلامی و مصلح جامعه بدور و مبرا هست و نشانه هایی از کیش شخصیت .

به نقل از استاندار آمده است ” “ما یک الگوی مدیریتی برگرفته از اهداف نظام اسلامی داریم که نظام مالیاتی مقتدر، نظام دفاعی مقتدر،نظام قضایی و خدمات اجتماعی مناسب و عمران و آبادانی شهرها در این نظام مدیریتی جز اصول است.”

دقیقاً مردم و شهروندان گستاخ ! مخالف تصفیه خانه از این پارامترها و نکته های مورد ادعای ایشان زاویه دارند .الگوهای مدیریتی مورد ادعا واستنادی ایشان در بخش خدمات اجتماعی از نکاتی است که شهروندان برآن همسویی و همراهی ندارند.

برای ارایه خدمات اجتماعی ضرورتاً نیاز به دانش اجتماعی داریم که این دانش به مدیران می آموزد که باید شهروندان را ولی نعمت خود بدانند و بدانند که خدمات برای ایشان است. باید با شفاف سازی و آگاهی از نیازهای آنان، این خدمات با کیفت برتر و درسطح کمی گسترده تر،اجرایی شود تا از قبل درستی سرانجام کار، شهروندان بدان اعتماد کنند که به تبع این اعتمادبه سوی مدیران بازتابیده خواهدشد.

دربیانات استاندار ،متاسفانه نشانه هایی از دانش اجتماعی دیده نمی شود ولی نظام گری خوب احساس می شود!

در راستای تسریع جهت فهم و درک بهتر و کاهش تنش ناشی از توهین آشکار به شهروندان محق، با تلطیف سازی تجربه مدیریت آبفای رامسر واستان، مختصری از یک پروژه گزارش می شود تا حقانیت برخی بی اعتمادی ها روشن گردد .

 یادداشتی از جلیل پورمنصوری