با زور به کودک غذا ندهید

اجبار در غذا دادن به کودک باعث می شود او غذایش را پس بزند یا از دهانش بیرون بریزد و این واکنش ها در مقابل اجبار و زور والدین برای غذاخوردن کاملا طبیعی است زیرا کودک اجبار را نمیپسندد.
یکی از عواملی که در تمایل کودک به غذاخوردن بسیار تاثیرگذار و به رفتار والدین، به خصوص مادر مربوط است، آرامش محیط و مادر است. اگر مادر استرس و اضطراب غذاخوردن کودک را داشته باشد، یقینا بازخوردش را از سوی کودک دریافت خواهد کرد. به این ترتیب که کودک مقابله می کند و این استرسی و اضطراب را با جیغ زدن، پس زدن، گریه کردن، حتی ریختن غذا، پرت کردن بشقاب غذا و… نشان میدهد. بنابراین سعی کنید در این زمینه استرسی نداشته باشید و استرستان را به فرزندتان منتقل نکنید.
فشار آوردن برای خوردن غذا موجب شرطی شدن کودکان می شود. پس کودک باید یاد بگیرد غذا خوردن فقط برای رفع گرسنگی و تامین نیازهای بدن است و والدین باید بدانند غذا نباید ابزار تشویق یا تنبیه کودک باشد. همچنین جایزه و پاداش گاهی اوقات به نوعی باج دادن تبدیل می شود بنابراین والدین باید مراقب باشند پاداش به باج دهی تبدیل نشود. گاهی کودک بیماری و مشکل خاصی ندارد یا بداخلاقی می کند و غذایش را پس میزند. این رفتار در سنین زیر ۲ سال خیلی شایع است، اما معمولا در سنین بین ۲ تا ۵ سال که رفتار کودکان در حال شکل‌گیری است هم اتفاق میافتد. در این شرایط بسیاری از مادران وقتی می‌بینند کودکشان غذایش را نمی‌خورد، غذای دیگری برایش تهیه می‌کنند یا پیشنهاد می‌دهند فلان غذا را که دوست‌داری برایت درست می‌کنم. این‌کار اشتباه است.
کودک، به خصوص کودک بالای ۲ سال باید بداند غذایی که سرسفره برایش گذاشته می‌شود مربوط به اوست و باید بخورد.
اصرار به بی‌ میلی کودک و غذا نخوردن او به هیچ وجه نباید باعث نگرانی مادر شود و نگرانی‌اش را به کودک منتقل کند زیرا کودک متوجه این نگرانی می شود و گاهی اوقات از آن لذت می‌برد بنابراین اگر فرزندتان اصرار به غذا نخوردن داشت تا پایان زمان صرف غذا صبر کنید و سپس به او بگویید: «هر وقت گرسنه شدی میتوانی نان و پنیر یا تخم مرغ بخوری» سپس غذایش را در یخچال بگذارید و در وعده بعد همان غذا را برایش سرو کنید. اگر کودک با شما موافقت کرد و این کار چند بار تکرار شد و غذایش را خورد، می‌توانید یک پاداش مناسب مانند یک دسر بعد از غذا یا اسباب بازی به او بدهید یا با او بازی کنید.